کارن و اله یک نقاشی شاهکار کنار اتوبان کشیدند
سه تا پرتره که هر یک به تنهایی هم جالب و دیدنی است.حتما ببینید.

این نقاشی ها را از ساعت 12 شب تا 3  کشیده اند . در کنار اتوبان کرج - تهران

گرافیتی کارن و اله

 
کارن رشاد بعد از پاک شدن نقاشی اولش در کنار اتوبان کرج -تهران باز هم نقاشی کشیده است. اینبار داخل شهرک .معلوم نیست نقاشی را چه کسی سفید کرده است.

 

هر چند که در مقایسه با موسیقی کلایسک و در کل موسیقی هنری و نه تجاری, همه گروه های معروف و پر آوازه موسیقی معترض از جمله پینک قلوید(دهه 80 و90) ,متالیکا , کرنبریس , ردیو هد, تول و عیره به دسته موسیقی عوام پسند   تعلق دارند اما کیست که این را در باره خودش قبول کند؟کیست که قبول کند این همه جنجال در باره نواختن گیتار و آهنگسازی جنجالی بی دوام و  مضحک است.آنچه در درجه اول یم قطعه موسیقی را غنا می بخشد دانش علمی , مهارت نوازندگی ویا مارک ساز او نیست.ناگفته آشکار است کهآنچه در هنر و از همه خاص تر در هنر موسیقی و صوت حکم رانی می کند , شریان احساسات و عواطف  عمیق انسانی است.شاهد این مدعا ارزشی است که موسیقی بومی و موسیقی بدوی , در تمامی دوران معاصراز ان برخوردار بوده است
باز راهی دوری نیست ,  تصور دوستانی که تنها کاری که برای پیشرفت خود در موسیقی انجام می دهند تمرین و نواختن کار دیگران و کلاس رفتن و ساز و مجله خریدن است.ودوستانی دیگر که منتظر آلبوم های جدید گروه های هوی متال مانده اند.
تعداد بی شمار گروه های زیرزمینی موسیقی , را می شود به فال نیک گرفت اما کج روی ها و سواستفاده های رفقای مطبوعاتی از این آثار و به راه انداختن جشنواره موسیقی زیرزمینی را نمی توان . حتی اگر  بخواهیم به دلیل ایجاد امکانی ارتباطی به این جرکت های تبلیعاتی و منفعت طلبانه نگاه کنیم  می بیینم که این جشنواره توسط عده ای ریشه دوانده در مطبوعات و دیگر زمینه های عامیانه سازماندهی شده است.و در حال حاضر که هیچ سازمان یا جمعیت مستقل و  عمیقا فعالی در زمینه ای چنین ویژه حضور ندارد .دوستان فرصت را غنیمت شمرده و بانی اینکار شده اند.وچه سهل می توان جشنواره ای از عکس های رنگی برای ملتی که عکس های سیاه و سفید را به زور گیر می آردند ترتیب داد.دوستان شرکتکننده در جشنواره موسیقی زیرزمینی تهران نمی دانستند که با این کار تنها در کنار گروه خود و با استفاده از حاصل کار خود جیب و کارنامه قعالیت های عده ای خاص را پر می کنند .گروه هایی که خودشان کار ها را فرستاده و خودشان نیز با ایمیل و تلفن , مخاطبینشان را دعوت می کردند.
چگونه شده است که کسی از راه می رسد و جشنواره ای ترتیب می دهد؟ برای من سوال است و جواب ان را نمی دانم
در این جشنواره چه گامی در جهت بزرگداشت و پیشرفت اندیشه و فرهنگ هنر جدید بر داشته ی شود؟
این جشنواره تا کی و در چه سطحی بر گزار می شود؟
آیا داوران و سازماندهندگان این جشنواره از پیشوایان یا پیشکسوتان این رشته اند؟

تهران 360